kielon

Przez tysiąclecia akt przyjmowania płynów był centralnym punktem ludzkiej egzystencji. Nie był to gest czysto biologiczny; był to moment zatrzymania, komunii, oczyszczenia i celebracji. Historia rytuału spożywania to historia cywilizacji, od prymitywnej, dłoni złożonej w miseczkę nad brzegiem strumienia, po misternie zdobione złote kielichy w salach tronowych.

W tych dawnych czasach naczynie było traktowane z szacunkiem, jako przedmiot, który nie tylko nosi płyn, ale również kształtuje doświadczenie jego przyjęcia. Używano materiałów, które miały charakter – odlewano metal, rzeźbiono drewno, formowano glinę – które miały swoją temperaturę, masę i teksturę. Każdy łyk był aktem wielosensorycznym, w którym dotyk naczynia, aromat trunku lśniący w jego wnętrzu i smak na języku splatały się w jedną, pełną opowieść.

Gdzieś po drodze do nowoczesności, w pędzie za wydajnością i masowością, zagubiliśmy tę głębię. Rytuał uległ spłyceniu, stając się machinalny i przezroczysty – dosłownie i w przenośni. Standardowy, tani szklany kieliszek jest dzisiaj przezroczystym narzędziem, którego jedyną funkcją jest dostarczenie płynu do ust. Zachęca do jednopoziomowego doświadczenia, często do picia "na raz", bez chwytania bukietu aromatów, bez refleksji nad temperaturą. Sposób trzymania – często dłonią obejmującą dno naczynia – wbrew pozorom nie jest aktem intymności, lecz brakiem przemyślenia, drastycznie zaburzającym temperaturę trunku. Picie stało się czynnością mechaniczną, pozbawioną koloru, zapachu i zabawy. Stało się oczywistością tak powszechną, że przestaliśmy ją zauważać.

Ten projekt narodził się z buntu przeciwko tej oczywistości. Z potrzeby przywrócenia godności aktowi spożywania, nawet tak małego trunku, jak kieliszek wódki czy nalewki. Moim celem było zaprojektowanie czegoś więcej niż tylko naczynia; celem było stworzenie katalizatora dla nowego, świadomego rytuału. Praca z odlewanym metalem pozwoliła mi stworzyć formę, która fizycznie angażuje użytkownika. Metal, w przeciwieństwie do szkła, ma masę, temperaturę i charakter, którego nie da się ukryć. Zaprojektowany kształt sferyczny jest zaproszeniem do dotyku. Jednak kluczowym elementem jest redefinicja obszaru spożywania płynu. Wprowadzając precyzyjnie wyprofilowane miejsce na nos w górnej części sfery, kieliszek zmusza – w najbardziej pozytywnym sensie – do wielosensorycznej percepcji. Nie da się napić bez poczucia profilu aromatycznego. Usta i nos pracują w harmonii, przywracając radość z degustacji. Co więcej, asymetryczna nóżka, wyrastająca z boku sfery, burzy logiczne oczekiwania. Trzymasz pusty kieliszek w dłoni i czujesz jego dynamikę i ruch, jak rzeźbę w balansie. Dopiero gdy wypełni się go płynem, nabiera statyczności i powagi, tworząc fascynujące, wręcz intymne doświadczenie "obcowania" z przedmiotem przed, w trakcie i po wypiciu.

Chodzi o to, by zachęcić ludzi, aby doświadczenia wokół jedzenia i picia były ciekawsze, zabawniejsze i – co najważniejsze – nieoczywiste. Aby nawet zwykłe spotkanie przy kieliszku stało się okazją do rozmowy o formie, funkcji i zmysłach. W świecie pełnym jednorazowości i automatyzmu, ten odlewany metalowy przedmiot ma przypominać, że rytuał spożywania jest jednym z ostatnich bastionów ludzkiej przyjemności, który zasługuje na to, by go redefiniować i odkrywać na nowo każdego dnia.